ทำไมมุลฮเวซกโชของเราถึงเสิร์ฟในไหดินเผา

ชื่อร้านของเรามีคำว่า “ฮังอารี” ซึ่งแปลว่าไหดินเผาแบบเกาหลี เพราะเราเสิร์ฟมุลฮเวในไหจริง ๆ ไหหนา ๆ เก็บความเย็นไว้ น้ำซุปจึงเย็นไปจนช้อนสุดท้าย

ลูกค้าที่มาครั้งแรกส่วนใหญ่มีปฏิกิริยาเหมือนกันตอนไหวางลงบนโต๊ะ “เอ๊ะ นี่มันอะไร” แล้วโทรศัพท์ก็ถูกหยิบขึ้นมา หน้าตาก็สวยจริงครับ แต่เหตุผลที่เรายึดไหใบนี้ไว้คืออุณหภูมิ

ทำไมต้องเสิร์ฟมุลฮเวในไหดินเผา

เพราะไหหนา ๆ ช่วยให้มุลฮเวเย็นไปจนช้อนสุดท้าย มุลฮเวอร่อยที่สุดตอนที่มันเย็น และช้อนแรกที่เย็นจนสะดุ้งก็เป็นเหตุผลใหญ่ที่คนมากินมุลฮเว

ปัญหาคือ ชามธรรมดาเก็บความเย็นนั้นไว้ไม่อยู่

ลองเสิร์ฟมุลฮเวในชามบาง ๆ ในห้องกลางหน้าร้อนดูสิ ไม่นานก็เริ่มหายเย็น เกล็ดน้ำแข็งละลายไปนานแล้ว ความสดชื่นก็หายไปด้วย พอถึงตอนใส่เส้น คุณก็กำลังกินอาหารคนละจานไปแล้ว

เพราะอย่างนี้เราจึงใช้ไหดินเผา

ผนังเซรามิกหนา ๆ เก็บความเย็นไว้ได้ เราแช่เย็นไหไว้ล่วงหน้าแล้วเทน้ำซุปที่มีเกล็ดน้ำแข็งลงไป ไหจะเก็บความเย็นไว้ อุณหภูมิจึงไม่ค่อยขึ้น

ตั้งแต่ปลาดิบ ผ่านเส้น ไปจนถึงข้าวที่คุณคลุกตอนท้าย ทุกอย่างจึงยังเย็นเท่าคำแรก นี่คือจุดที่ลูกค้าแปลกใจที่สุดตอนกินใกล้หมด

หนักก็จริง แต่เราไม่เลิกใช้

พูดตามตรง ไหพวกนี้ใช้ยุ่งยากมาก หนักกว่าชามปกติเยอะ ล้างยากกว่า และตกแตกง่าย ข้อมือของพนักงานเราต้องรับภาระไปเต็ม ๆ

แต่เราก็ยังใช้ต่อ เพราะถ้าไม่มีไห มันก็ไม่ใช่มุลฮเวของเรา เรายอมลำบากเพื่อวินาทีที่ลูกค้าตักช้อนสุดท้ายแล้วพูดว่า “มันยังเย็นอยู่เลย”

น้ำซุปที่ปรับสูตรมาหลายปี

ครึ่งหนึ่งของมุลฮเวคือน้ำซุป อีกครึ่งคืออาหารทะเล ปลาดีแค่ไหนก็ตาม ถ้าน้ำซุปพลาด มันก็ไม่ใช่มุลฮเว

เรายึดหลักสามข้อ

ข้อหนึ่ง ห้ามกลบวัตถุดิบ เครื่องปรุงที่แรงเกินไปจะลบรสของปลาทิ้ง แล้วอาหารทะเลธรรมชาติราคาแพงก็เสียของเปล่า ให้รสหวานอมเปรี้ยวนำมาก่อน แล้วถอยออกไปเพื่อให้ความหวานและเนื้อสัมผัสตามธรรมชาติเดินขึ้นมาข้างหน้า

ข้อสอง ต้องจบสะอาด น้ำซุปต้องไม่ทิ้งความเลี่ยนไว้ในปาก และต้องไม่ทำให้คอแห้ง มีแต่การจบที่สะอาดเท่านั้นที่ทำให้คนพูดว่า “ผมซดหมดเลย”

ข้อสาม เผ็ดได้ แต่อย่าทรมาน มุลฮเวของเรา ค่อนไปทางเผ็ด ไม่ใช่รสอ่อน แต่จะไม่แสบลิ้น และถ้าไม่ใช่คนที่กินเผ็ดไม่ได้เลยจริง ๆ ส่วนใหญ่ก็กินได้สบาย ใครกินเผ็ดไม่ได้ เรามีเมนูไม่เผ็ดแยกไว้ เช่น โจ๊กหอยเป๋าฮื้อ และข้าวหน้าไข่หอยเม่น การรักษาเส้นตรงนี้ยากกว่าที่ฟังนะครับ

การทำให้ทั้งสามข้อสมดุลกันใช้เวลาหลายปี และเรายังปรับตามฤดูกาลและสภาพของที่จับได้อยู่ทุกวันนี้

ทำไมเราถึงยืนยันใช้ของจากธรรมชาติ

ปลิงทะเลและหอยเป๋าฮื้อของเราเป็นของจับจากธรรมชาติ

ส่วนต่างของต้นทุนสูงพอสมควร ใช้ของเลี้ยงย่อมง่ายกว่าและกำไรดีกว่า เราเลือกของธรรมชาติเพราะมันชิมออก

ปลิงทะเลธรรมชาติ เนื้อแน่นและกรุบกว่าอย่างเห็นได้ชัด มันคงความเด้งไว้ได้ จึงยังมีตัวตนอยู่ในชาม

หอยเป๋าฮื้อธรรมชาติ ยิ่งเคี้ยวยิ่งหวาน ไม่เหนียวจนกัดไม่ขาด แต่หนึบในแบบที่ดี และมีกลิ่นทะเลจาง ๆ อยู่ข้างใน

เมนูขึ้นชื่อของเราอย่าง มุลฮเวปลิงทะเลและหอยเป๋าฮื้อ เคยออกรายการช่วงค่ำของ KBS 2TV เป็นจานที่เราแนะนำด้วยความมั่นใจที่สุด

ถ้าของไม่ดี เราก็บอกตามตรง

วัตถุดิบอย่างปลาหมึกที่ปริมาณจับแกว่งหนัก เราไม่ฝืนให้มีตลอด เมนูปลาหมึกสด (มุลฮเวปลาหมึก ฮเวด็อบบับปลาหมึก ปลาหมึกดิบ) จึงเขียนในเมนูเป็นราคาตามตลาดเสมอ เพราะราคาขึ้นลงมากตามผลจับและช่วงห้ามจับ และวันไหนคุณภาพไม่ถึง เราก็ไม่ขายเลย

ลูกค้าอาจถามว่า “ทำไมวันนี้ไม่มี” ซึ่งเราก็ได้ยินอยู่บ่อย ๆ แต่เราก็ยังคิดว่ามันดีกว่าการเสิร์ฟของกลาง ๆ ออกไป

การไม่ขายในวันที่ไม่มีวัตถุดิบดี สำคัญพอ ๆ กับการขายวัตถุดิบดี แบบนี้เราถึงจะไม่อายต่อ เพื่อนชาวประมง ที่นำของดีจากทะเลมาให้

ส่วนผสมเปลี่ยนไปตามฤดู

ปลาและอาหารทะเลในมุลฮเวของเราเปลี่ยนไปเล็กน้อยตามฤดู

เราใช้สิ่งที่ดีที่สุดของช่วงนั้น และในช่วงห้ามจับสัตว์น้ำตามกฎหมายเกาหลี บางชนิดก็ไม่มีให้ใช้เลย

ดังนั้นขอให้ถือว่ารูปในเว็บไซต์และในเมนูเป็นเพียงตัวอย่าง จานเดียวกันในฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วงอาจประกอบต่างกันเล็กน้อย แต่มาเมื่อไหร่ เราก็ใส่วัตถุดิบที่ดีที่สุดของฤดูนั้นให้เต็มชาม

วัตถุดิบดี ความสะอาด และความใส่ใจ

ไม่มีปรัชญาอะไรยิ่งใหญ่หรอกครับ มีแค่สามอย่างนี้ที่เราพยายามยึดไว้

ใช้วัตถุดิบดี รักษาครัวให้สะอาด และดูแลคนให้ดี อาจฟังดูธรรมดา แต่การทำให้ได้ทุกวันนั้นยากกว่าที่คิด

ถ้ามาหาดซกโช อยากแนะนำให้ลองมุลฮเวซกโชในไหดินเผาดูครับ กินเสร็จแล้วขึ้นไป จุดชมวิวสกายสแตร์ส บนชั้นบนสุด ถ่ายรูปทะเลกลับไปด้วย

ดูเมนู · เส้นทางและที่จอดรถ · คำถามที่พบบ่อย

เพิ่งรู้จักมุลฮเวใช่ไหม อ่าน วิธีกินให้อร่อย ก่อนได้เลย