ปีนอุลซันบาวี — บันไดเหล็ก 808 ขั้น ไปกลับสี่ชั่วโมง และพูดตรง ๆ ว่าหนักแค่ไหน

จากหน้าต่างชั้นสามของร้านเรา มองเห็นภูเขาซอรัคซานทุกวัน

ยอดที่เด่นที่สุดคือ อุลซันบาวี — ยอดหินแกรนิตหกยอดเรียงกันเหมือนฉากพับ เห็นครั้งเดียวก็ลืมไม่ลง

ปกติผมจะแนะนำลูกค้าให้ไปนั่งกระเช้าครับ แต่บางครั้งก็มีคนบอกว่า

“จริง ๆ ผมอยากเดินให้สมกับที่มา”

บทความนี้เขียนให้คนกลุ่มนั้น

ก่อนอื่น พูดตรง ๆ ว่าหนักแค่ไหน

คำถามที่ลูกค้าต่างชาติถามมากที่สุดคือ “หนักไหมครับ” ผมเลยขอตอบข้อนี้ก่อนเลย

หน้าตาของเส้นทางเป็นแบบนี้ครับ

สองกิโลเมตรแรกเป็นทางเดินป่าลาดเอียงนิดหน่อย คุณจะคิดว่า ง่ายกว่าที่คิดนี่นา แล้วพอผ่านหินโยก บันไดเหล็กก็เริ่ม และไม่หยุดจนถึงยอด

808 ขั้นครับ มีคนนับไว้แล้ว

ไม่มีช่วงไหนที่ต้องใช้เทคนิค ไม่ต้องปีนป่ายด้วยมือ ไม่มีจุดหวาดเสียว ไม่มีอันตราย มันคือการขึ้นบันไดต่อเนื่องเท่านั้น มีแค่นั้น — และก็เพราะแค่นั้นแหละที่ทำให้เหนื่อย

แล้วผมจะไหวไหม

ขอให้เกณฑ์แบบตรงไปตรงมา

• ปกติเดินได้สบาย ขึ้นบันไดสิบชั้นรวดเดียวไม่ต้องพัก → ไปได้ครับ
• เข่าไม่ดี → ปัญหาอยู่ที่ขาลง ไม่ใช่ขาขึ้น พกไม้เท้าเดินป่าไปด้วย
• ไปกับเด็ก → ประถมปลายขึ้นไปส่วนใหญ่ทำได้ เด็กเล็กกว่านั้น แค่ไปถึงหินโยกก็เป็นวันที่ดีมากแล้ว
• มือใหม่เต็มตัว → ไปได้ แต่เผื่อเวลาให้เยอะ คิดเป็น 5–6 ชั่วโมง อย่าคิด 4

การหันกลับกลางทางไม่ใช่ความล้มเหลว แค่เดินถึงหินโยกแล้วกลับ ก็เป็นการเดินสองชั่วโมงที่คุ้มค่าในตัวมันเองแล้ว

เส้นทาง — จุดที่นิสัยของมันเปลี่ยน

โซกงวอน → วัดชินฮึงซา (ราว 20 นาที ทางราบ)

จุดเริ่มคือ โซกงวอน ในซอรัคดง ตรงที่มีพระพุทธรูปสำริดองค์ใหญ่ ทางกว้างและราบ ช่วงนี้คือวอร์มอัพ

เข้าห้องน้ำที่นี่ให้เรียบร้อยครับ สูงขึ้นไปกว่านี้สิ่งอำนวยความสะดวกหายไปแทบหมด

ชินฮึงซา → หินโยก (ราว 1 ชั่วโมง ขึ้นเรื่อย ๆ)

ทางเดินป่าเลียบลำธาร มีความชันอยู่ แต่ยังไม่ถึงขั้นหอบ

หินโยก (흔들바위) คือก้อนหินใหญ่ที่ขยับได้นิดหน่อยเวลาออกแรงดัน เรื่องที่ทุกคนเล่าเหมือนกันคือ ดันคนเดียวกับดันสิบคน มันขยับเท่ากันเป๊ะ ทุกคนต้องลองดันสักที และทุกคนก็ถ่ายรูป

ถึงตรงนี้ไปกลับราว สองชั่วโมง หลายคนหันกลับตรงนี้ ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ดีมากครับ

หินโยก → ยอดเขา (ราว 1 ชั่วโมง นรกบันได)

ของจริงเริ่มตรงนี้

บันไดเหล็กที่ยึดไว้กับผนังหิน ต่อกันเป็นชุด ๆ แทบไม่มีพื้นราบให้พักจังหวะเลย — และนั่นแหละคือเหตุผลที่มันล้า

แต่ หันกลับไปมองแล้วคุ้มครับ ยิ่งขึ้นสูง เมืองซกโชกับทะเลตะวันออกด้านหลังคุณก็ยิ่งเปิดกว้าง เหนื่อยเมื่อไหร่ก็หันกลับบ่อย ๆ เป็นข้ออ้างพักที่ชอบธรรม แถมรูปก็สวยที่สุดตอนนั้นด้วย

บนยอด

มีจุดชมวิวอยู่บนหนึ่งในหกยอดนั้น เปิดโล่งรอบด้าน — สันเขาซอรัคซาน เมืองซกโช และทะเลตะวันออก เห็นพร้อมกันทีเดียว วันฟ้าใสมองไปได้ถึงสุดขอบน้ำ

ลมแรงครับ หน้าร้อนบนยอดก็ยังเย็น

ค่าใช้จ่ายและของที่ต้องเตรียม

บล็อกเก่า ๆ หลายที่ยังเขียนว่าต้องจ่ายค่าเข้าวัด ตอนนี้ไม่ต้องจ่ายแล้วครับ เป็นข้อมูลเก่า

ของที่ควรพก

• น้ำ — อย่างน้อยหนึ่งลิตร ให้คิดไว้เลยว่าระหว่างทางไม่มีที่ซื้อ
• รองเท้าเดินป่า หรือรองเท้าผ้าใบที่เกาะพื้นจริง — เป็นบันไดล้วน พื้นรองเท้าลื่นคืออันตราย
• ไม้เท้าเดินป่า — ถ้าเข่ามีปัญหาแม้แต่นิดเดียวคือของจำเป็น ขาลงรู้สึกต่างกันคนละเรื่อง
• เสื้อกันลม — บนยอดหนาวกว่าข้างล่างชัดเจน
• ของกินเล่น — คิมบับที่กินบนยอดอร่อยแปลก ๆ

ควรออกกี่โมง

ออกแต่เช้าครับ ถ้าได้ก็ระหว่าง 8 ถึง 9 โมง

มีสามเหตุผล

1. อากาศเย็นกว่า ขึ้นช่วงบันไดตอนบ่ายหน้าร้อนคือทรมานจริง ๆ
2. คนน้อยกว่า บันไดแคบ พอคนเยอะก็ติดกันเป็นแถวบนนั้น
3. มองเห็นชัดกว่า ยิ่งบ่ายยิ่งมีหมอกและเมฆบ่อย

ช่วงใบไม้เปลี่ยนสี (กลางถึงปลายตุลาคม) ต้องออกเช้ากว่านี้อีก เป็นช่วงที่ซอรัคซานแน่นที่สุดในรอบปี และรถติดตั้งแต่ลานจอด เรื่องช่วงเวลาใบไม้เปลี่ยนสีเราเขียนไว้ต่างหาก

อุลซันบาวีหรือกระเช้า

ออกจากที่เดียวกัน แต่เป็นวันที่ต่างกันคนละเรื่อง

ทำทั้งสองอย่างในวันเดียวก็ได้ครับ แต่ให้ปีนอุลซันบาวีก่อน แล้วค่อยนั่งกระเช้าตอนบ่าย สลับกันไม่ไหว ขาไม่ยอมครับ

หลังลงมาแล้ว

ขึ้นยอดแล้วลงมาถึงข้างล่าง ส่วนใหญ่จะราว ๆ บ่ายโมงถึงบ่ายสอง และหิวมาก

จากซอรัคดงเข้าเมืองซกโช ขับรถ 15–20 นาที ร้านเราอยู่หน้าหาดซกโช เลยไปอีกนิดเดียว

ขาที่ขึ้นลงบันไดมาสี่ชั่วโมง ของเย็น ๆ จะลงท้องได้ดีที่สุด มุลฮเวสักชามน่าจะเป็นอาหารที่กินง่ายที่สุดของวันนั้น น้ำซุปมาแบบเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ช้อนแรกคุณจะเข้าใจเองครับ

พอมีลูกค้าลงจากเขาแล้วเข้าร้านมาเลย เรามักจะดูออกครับ สีหน้ามันไม่เหมือนกัน

ดูเมนู · การเดินทาง · +82-33-635-4488